Przypadki z mojej praktyki. Na tej stronie prezentuję niektóre z przypadków moich klientów. Wszystkie historie są prawdziwe, jednak wszelkie dane zostały zmienione. Może poniższe historie pomogą Tobie rozwiązać problem z którym aktualnie się zmagasz. Dlatego zapraszam do lektury.

Z inicjatywy mojej klientki, zgłosiła się do mnie para na terapie. Basia przyznała, że terapia to „ostatnia deska ratunku” przed rozwodem. Państwo są małżeństwem od 13 lat, mają dwójkę dzieci w wieku szkolnym. Basia uważa, że jej małżeństwo przechodzi kryzys. Przyczyny tego moja klientka upatruje w postawie swojego męża. Jej zdaniem los rodziny przestał go interesować. Pani jest przemęczona przede wszystkim pracą w domu. Przytłaczają ją codzienne obowiązki, dbanie o całą rodzinę, załatwianie najróżniejszych spraw. Pilnowanie porządku w domu, dopilnowanie dzieci, rachunków, napraw, remontów organizowanie wyjść, wyjazdów, wakacji. „Wszystko na mojej głowie”, jak powiedziała Basia.  Zdanie jej męża było zupełnie inne. W jego opinii dom funkcjonuje dobrze, jak zawsze, a żona przesadza. 

Stan emocjonalny pary. 

Basia rzeczywiście była mocno podenerwowana. Chwilami podnosiła głos, słownie atakowała swojego męża. Przyznała, że taka sytuacja właściwie była od początku tyle, że kiedyś miała więcej sił, mniej obowiązków. Jej zdaniem mąż zawsze był mało zaangażowany w życie rodziny. Do tego Basię denerwowało to, że nie mogła nic ustalić ze swoim mężem. Podczas rozmowy często ziewał, okazywał jej zdaniem brak zainteresowania, wręcz lekceważenie. Rzeczywiście reakcja obu tych osób była zdecydowanie inna. Pan Ryszard był mocno zdystansowany, można powiedzieć, że chwilami nieobecny. 

Dysocjacja, mechanizm obronny. 

U mojego klienta, Ryszarda niewątpliwie mieliśmy do czynienia z dysocjacją. Bowiem Ryszard sprawiał wrażenie chwilami nieobecnego, „błądzącego”  gdzieś myślami, odłączonego. 

Jak powstaje dysocjacja?

Dysocjacja powstaje w odpowiedzi na ból emocjonalny. Jako szczególny i wyjątkowy sposób radzenia sobie z krzywdą emocjonalną. Następuje poprzez oddzielenie świadomości od doświadczanego emocjonalnego bólu. Warunkiem koniecznym aby ten mechanizm zadziałał jest doświadczenie silnego stresu i poczucie bezradności. Dysocjacja, podobnie jak większość naszych doświadczeń pojawia się, kształtuje w okresie wczesnego dzieciństwa. Następuje, gdy dziecko, niemowlę,  jednocześnie doświadcza bólu psychicznego i frustracji. Jeśli trudne doświadczenia są epizodyczne raczej nie przyczynią się do wytworzenia dysocjacji. W przeciwnym wypadku dysocjacja staje się mechanizmem obronnym dla uaktywnienia, którego nie jest potrzebny silny bodziec. Wprost przeciwnie reakcje związane z dysocjacją stają się wręcz zautomatyzowane, co oznacza, że uaktywniają się bez naszej świadomości, poza kontrolą. Jako nawykowo wyuczona reakcja na otoczenie, które w cale nie musi być „takie niebezpieczne” jak w momencie gdy mechanizm ten pojawiał się pierwszy raz.