Psychoterapia integracyjna

psychoterapia

„Prawdziwe szczęście jest rzeczą wysiłku, odwagi i pracy”.

 

PSYCHOTERPIA  INTEGRACYJNA.

 

Co to jest terapia integracyjna?   

 

W nurcie integracyjnym (nazywanym też integratywnym lub eklektycznym) przyczyny trudności i problemów upatruje się w różnych źródłach, dlatego nie istnieje jeden właściwy sposób pracy terapeutycznej.  Psychoterapeuta świadomie korzysta z różnych podejść terapeutycznych, mając do wyboru wiele  metod i technik. 

 

Na czym polega terapia integracyjna?

 

Główną ideą terapii integracyjnej jest indywidualne podejście do każdego klienta. Terapeuta sam dobiera zarówno nurt w którym pracuje z klientem jak też konkretne metody i narzędzia. To wymaga dużej  wiedzy od psychoterapeuty, który musi się orientować w wielu różnych nurtach psychoterapii i technikach pracy, ale przynosi bardzo zadowalające rezultaty. Za każdym razem terapeuta działa w sposób, który ma na celu jak najlepszą pomoc pacjentowi i wybiera techniki zgodnie z indywidualnymi przesłankami.

 

Dla kogo jest terapia integracyjna?

 

Z uwagi na wysoki stopnień zindywidualizowania, terapia integracyjna może być stosowana wobec każdego problemu klienta z różnych obszarów jego życia.  Osoby pracujące w nurcie integracyjnym uważają bowiem, iż nie ma dwóch takich samych przypadków, każdy jest inny i wyjątkowy w swojej istocie, gdyż nie ma dwóch takich samych osób. Takie podejście nurtu integracyjnego jest jedną z podstawowych zalet,  albowiem klient nie zostaje „zaszuflatkowany” zgodnie z objawami (diagnozą) do konkretnego przypadku wymagającego stosowania tylko takich a nie innych metod i narzędzi. Dlatego  z psychoterapii  integracyjnej  mogą skorzystać z niej osoby cierpiące na zaburzenia psychiczne,  zaburzenia osobowości, mające problem z uzależnieniem, z relacjami z innymi ludźmi, w problemami w pracy zawodowej itd. – psychoterapia integracyjna nikogo nie wyklucza.

 

Co daje terapia w nurcie integracyjnym? 

 

Proces terapeutyczny oparty na nurcie integracyjnym pozwala na zidentyfikowanie  schematów funkcjonowania, które w negatywny sposób wpływają na zachowanie i emocje klienta. Przy wsparciu terapeuty, klient odnajduje i  wypracowuje nowe sposoby funkcjonowania w sytuacjach codziennego życia, tak by stało się ono bardziej satysfakcjonujące.  Bardzo ważne w pracy z klientem jest także zminimalizowanie negatywnego wpływu  doświadczeń często traumatycznych na życie i relacje z innymi. Poprzez nawiązanie i pogłębienie  kontaktu z własnymi emocjami, klient ma możliwość lepiej zrozumieć samego siebie i swoje potrzeby. Priorytetem w pracy terapeutycznej jest integracja różnych części osobowości, zwłaszcza tych odrzuconych z jakiegoś powodu, wykluczonych i zapomnianych które jednak domagają się uwagi. 

  Wykorzystanie innych nurtów terapeutycznych w ujęciu integracyjnym. 

Psychoterapia w ujęciu integracyjnym odwołuje się przede wszystkim do idei terapii humanistycznej, która w centrum zainteresowania umiejscawia człowieka wraz z jego potrzebami. Dlatego dla procesu terapeutycznego szczególnie ważna jest więź terapeuta-klient oparta  na empatii i zrozumieniu. Podejście humanistyczne duży nacisk kładzie na  samoświadomość i samoakceptację klienta.  

Z kolei z nurtu poznawczo-behawioralnego, terapia integracyjna czerpie możliwość odkrycia  schematów myślowych klienta, a zwłaszcza ich automatyzacji, które  niekorzystnie wpływają na sferę emocjonalną i zachowanie klienta. Metody  racjonalnego, a więc zdrowego rozwiązywania przez problemów oraz generowania nowych i pożądanych zachowań czy umiejętności są adoptowane z nurtu behawioralno-poznawczego dla potrzeb terapii integracyjnej.  

Z psychoterapii psychodynamicznej, nurt terapii integracyjnej „adoptował” znaczenia jakie w dorosłym życiu klienta pełnią ślady traumatycznych doświadczeń z dzieciństwa, zwłaszcza z ważnymi osobami. Doświadczenia te bowiem w dużej mierze przyczyniły się do powstania zaburzeń mających wpływ na relacje z innymi osobami, a nawet z samym sobą w dorosłym życiu klienta. 

 

Wskazania do udziału w psychoterapii między innymi to:

→ lęk, bezradność, poczucie utraty lub braku kontroli nad swoim życiem,

→ poczucie pustki, smutku, nudy i bezsensu, stagnacji,

→ brak lub utrata satysfakcji z życia,

→ brak lub utrata motywacji do działania, 

→ doświadczanie silnych/skrajnie silnych emocji, jak też impulsywne działania pod ich     
   wpływem,  

→ częste poczucie złości na innych ludzi, sytuacje, zdarzenia, okoliczności niezależne, 

→ częste poczucie krzywdy, niesprawiedliwości, podatność na zranienia,

→ odczuwanie siebie jako „osoby gorszej od innych”,

→ trudności w relacjach partnerskich, małżeńskich, rodzicielskich, zawodowych,

→ trudności w nawiązywaniu i podtrzymywaniu satysfakcjonujących relacji z innymi; 

→ poczucie izolacji, samotności, opuszczenia, odrzucenia, 

→ nadmierne poczucie winy, upatrywanie własnej osoby jak źródła problemu, 

    postrzeganie siebie wyłącznie jako „osoby złej”

→ trudności w radzeniu sobie po utracie bliskiej osoby lub niekorzystnych zmianach 

    życiowych np. utrata pracy, 

→ przykre, niechciane powtarzające się myśli, 

→ problemy somatyczne, 

→ powtarzalność pewnych niekorzystnych sytuacji i zdarzeń np. rozpad związku, utrata 

    pracy, finansów itd.,   

→ poczucie wypalenia zawodowego,

→ zaburzenia ze snem. 

 

„Zwycięzcy i ludzie sukcesu problemy traktują jako wyzwanie i szansę do własnego rozwoju”.